Friday, April 24, 2009

ओअॅसिस - पान ३७

प्रतिक्रिया: 
पान ३७
हॉटेलमधील दिव्यांच्या निळसर प्रकाशात मोहिनीचं सौंदर्य आणखीनच खुलून दिसत होतं.देवदत्तांनी मोहिनीला तशी कॉम्प्लीमेंटसुद्धा दिली. डिनरची ऑर्डर दिल्यानंतर देवदत्त आणि मोहिनीने गप्पा मारायला सुरूवात केली.

"जवळ-जवळ एक महिन्यानंतर भेटलो आपण, नाही?" देवदत्त म्हणाले.

"दिड-महिना," मोहिनीने लगेच दुरूस्ती केली.

"एव्हढे दिवस झाले? बघ! कामात कसा वेळ जातो, ते हल्ली कळतंच नाही."

"हो, ना! बाय द वे, हल्ली तुझी आणि शेखरची दिलजमाई झालीये असं तू सांगत होतास त्यादिवशी.." मोहिनीने विचारले.

"दिलजमाई की आणखी काही...माहित नाही...पण हल्ली आमच्यामधला कडवटपणा निश्चिततच कमी झाला आहे, एव्हढं नक्की. ऑफ़िसचं काम तर तो खरंच खूप चांगल्या रितीने सांभाळतो." देवदत्त म्हणाले.

"चल, ते एक बरं झालं."

"याचं क्रेडिट तुलाच बरं का? त्यादिवशी तू जे बोललीस ना, त्याच्यावर मी खूप विचार केला. स्वत:च्याच विचारांमध्ये आणि वागण्यात थोडे बदल केले आणि आज रिझल्ट समोर आहे. यू नो व्हॉट, त्यादिवशी मी पहिल्यांदा माझ्या संपूर्ण कुटूंबासमवेत डिनरला बाहेर गेलो होतो. आम्ही खूप एंन्जॉय केलं"

"अरे वा! आय अॅम व्हेरी, व्हेरी हॅप्पी फ़ॉर यू, देव. तुला पहिल्यांदा पाहिलं होतं, तेव्हाचा देव आणि आताचा देव यात किती फ़रक आहे..."

मोहिनी हे बोलत असतानाच वेटर त्यांची ऑर्डर घेऊन आला आणि त्यांचं संभाषण तिथेच थांबलं.

संगीताच्या मंद सुरावटींचा आनंद घेत, गेल्या दिड महिन्याभरातल्या घडामोडींवर गप्पागोष्टी करत त्यांनी जेवण संपवलं आणि थोडं चालावं म्हणून ते बाहेर पडले. समोरच एक कृत्रीमरित्या बांधलेला तलाव होता. त्याच्या सभोवती फ़ेरफ़टका मारता यावा म्हणूण फ़रशा टाकून गोलाकार वाट तयार करण्यात आली होती. काही ठराविक अंतरावर लावलेल्या दिव्यांमुळे ती वाट उजळून निघाली होती. काही वेळ ते दोघंही त्या वाटेवरून नि:शब्द चालत होते. अचानक देवदत्त मंद हसले आणि मोहिनीकडे पाहून म्हणाले, "तुला माहितेय मोहिनी? माझ्या आयुष्यातील तू पहिली मैत्रीण आहेस."

मोहिनीने त्यांच्याकडे आश्चतर्याने पाहिलं.

"खरंच! अगं मित्र होते कॉलेजमध्ये असताना, पण त्यांच्याशी कधी घरचे प्रॉब्लेम्स डिस्कस नाही केले मी. मैत्रीणी तर खूपच लांबची गोष्ट झाली. माझा व्यवसाय असा की सुरुवातीची बरीच वर्षं मी बिझनेस वर कसा आणावा या विचारात धावपळ करत घालवली. मग शारदा आली. ती सोबत असताना तर मित्रमैत्रीणींचा विचारच आला नाही मनात. शारदाशी घरच्या विषयावर बोलणं म्हणजे तिला शेखरच्या, शालिनीच्या हालचालींपासून सावध राहा असं सांगणं, दॅट्स ईट! तू एकमेव अशी व्यक्ती आहेस जिच्याशी मी इतक्या मनमोकळेपणाने बोललो असेन."

मोहिनी पटकन म्हणाली, "मला तर भरपूर मैत्रीणी होत्या. मित्रही चिक्कार होते पण ह्या कामाच्या नादात ना, आता कोणाशीच कॉन्टॅक्ट नाही."

"घरच्यांना तरी वेळेवर फ़ोन करतेस ना, नाहीतर एके दिवशी तेच यायचे इकडे बघायला की आमची मुलगी कुठे गायब झाली म्हणून." देवदत्त सहज बोलून गेले.

मोहिनी त्यांच्या या विनोदावर बळेबळेच हसली. देवदत्तांच्या ते लक्षात आलं.

"मोहिनी तुला एक विचारू? राग येणार नाही ना?" देवदत्तांनी असा प्रश्न विचारल्यावर, ते काय विचारणार आहेत याचा थोडाफ़ार अंदाज तिला आला होता पण या प्रश्नानचं उत्तर काय द्यावं हेच तिला समजत नव्हतं.

"...विचार ना!"

"तुझा परफ़्यूम चेंज करशील का? मला ह्या परफ़्यूमची अॅलर्जी आहे गं."

"परफ़्यूम..? काय?" अनपेक्षित प्रश्नॅ आल्याने तिला नीट रिअॅक्टही होता येत नव्हतं.

"हं. परफ़्यूम...चेंज कर ना, प्लीज."

मोहिनी अजूनही गोंधळलेल्या चेहेर्यापने देवदत्तांकडे पाहात होती.

"अगं अशी काय पाहातेयंस? अशी काही फ़ार मोठी गोष्ट नाही मागितली मी. निदान मला भेटताना तरी हा परफ़्यूम वापरू नकोस, प्लीज."

"हे विचारायचं होतं तुला?"

"हो! का? तुला काय वाटलं?"

"नाही...काही नाही." आपला गोंधळ लपवत मोहिनी म्हणाली, "चल, निघू या?"

"कुठे चाललीस? पार्टी घेतलीस ना? गिफ़्ट कुठाय?"

"काय लहान आहेस का गिफ़्ट घ्यायला?" मोहिनीने त्यांचंच वाक्य त्यांना ऐकवलं. ती आता व्यवस्थित सावरली होती.

"हेच तुझं आवडत नाही मला, मोहिनी. अगं, लहान असलं म्हणजेच गिफ़्ट द्या्यचं असतं, असा काही नियम नसतो. ते काही नाही, मला गिफ़्ट पाहिजे, म्हणजे पाहिजे."

देवदत्तांनी आपल्याच वाक्याची सही सही नक्कल केलेली पाहून मोहिनी खळखळून हसली, "बोल, काय गिफ़्ट पाहिजे?"

"गिफ़्ट मला मिळालंय, मोहिनी. तुझी मैत्री! माझ्यासाठी हे सर्वात मोठं गिफ़्ट आहे. आणखी एखादं गिफ़्ट द्यागयचा विचार असेल, तर सांगतो, अशीच हसत राहा.."

ही कथा सुरुवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्याg.

No comments:

Post a Comment